سال نو

اینکه بیایی دانشگاه و یکهو بفهمی سال بالایی قدیمی ات استاد داور سال پایینی جدیدت بوده حس خیلی عجیبی دارد. بخصوص که خودت هم بین پروپوزال و باقی کارهای زندگی شناور باشی!! بخصوص که همه اش در فکر زندگی خواهرت و مادرت باشی. خب .... یکی در درونت سرش را می آورد بیرون و هی میگوید که بهتر است سرت گرم کار خودت باشد. انقدر بازیگوشی نکن. (یاد این آهنگ افتادم: اون جمعه به جمعه سر و گوشش میجنبه :o) خلاصه اینکه نذار دیگران هدف در زندگی تو باشند. خودت و کارهایت ولویت دارید. بالغ شو...

فکر میکنم باید به حرفش گوش بدهم. نه کاملا ولی تا یک حدی.

پس گوش میدهیییییم...

باید بگم این اولین باریه که از تموم شدن سال کهنه و آمدن سال نو انقدر خوشحالم. همیشه از گذشتن عمرم و حس اینکه کاری نکردم میترسیدم. اما امسال دلم میخواهد امسال با همه سختیهایش تمام شود و روز نویی با روزی نو بیاید. دروز که رفته بودم امامزاده صالح، تنها دعایی که برای خودم به زبانم آمد این بود که امسال هیچ کدام از عزیزانم را از دست ندهم. اینها دعاهای من بودند: خدایا همه ی مریضها را شفا بده. هیچ خانواده ای در این عید عزادار نباشند. رفتگان ما را در آرامش بپذیر. وضعیت مردم ما را در مسسیر بهبود قرار بده. راه ازدواج را برای جوانان آسان کن. سلامتی همه عزیزانم را حفظ کن.

امیدوارم من و همه انسانها به آرزوهای خوبمان برسیم. امیدوارم.

و نکته دیگر اینکه امسال سال سختی بود و نه سال بدی. هیچ روز یا ماه و سال بدی وجود ندارد. زندگی همیشه خوب است. فقط سخت و آسان دارد که سختش خارج از تحمل ماست و آسانش را دوست داریم. حتی رفتن پرهام هم بدی نبود. سختی بود. پس زندگی را که خوب است دوست داشته باشیم و از آن لذت ببریم. گفتنش آسان است اما هنوز در اعماق وجودم یک چنگک آهنی روحم را میخراشد. به خاطر پرهام عزیز و دوست داشتنی ام.